Wielka Pyszność

Ledwo zdążyłam z tymi szparagami. Raz udało mi się kupić podczas rytualnych cotygodniowych zakupów, a pewnie teraz, kiedy to piszę, ślad już po nich zaginął.

Jako że dość często zmieniam miejsca pracy (w porównaniu ze statystycznym zatrudnionym Polakiem), przestało to już dziwić moich przyjaciół. Gdy raz na kilka miesięcy (lub rzadziej) ucinam sobie telefoniczną pogawędkę z naprawdę starymi znajomymi, prawie zawsze mam dla nich newsa.

Włoski styl życia znowu w natarciu. Z wiosną przychodzi chęć na proste i kolorowe smakołyki. Dlatego ostatnio często robię naprawdę podstawowe potrawy. Więcej – powtarzam się. Powód jest prozaiczny. Aura jest tak sprzyjająca (piszę to przed długim weekendem), że kto by tam myślał o gotowaniu. Zwłaszcza jeśli robi to w pracy.

Czytamy to „odżi ruri”. Takiej nomenklatury używałyśmy z siostrami sisters, gdyśmy na włoskiej ziemi pospołu brzoskwinie zrywały. Jeździłyśmy tam co lato przez kilka lat z rzędu, najpierw robiąc przerywki owoców, potem zbierając brzoskwinie i nektarynki, by z początkiem września przerzucić się na gruszki.